Την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση από την έναρξη της καμπάνιας Music Unites, η οποία είχε ως στόχο μία πρώτη συζήτηση για το θέμα της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων και του downloading μουσικής από το Internet. Παρόντες, ήταν γνωστοί και αγαπημένοι δημιουργοί, οι οποίοι όχι μόνο κατέθεσαν τις απόψεις τους αλλά αντάλλαξαν ιδέες και προβληματισμούς σχετικά τα παραπάνω θέματα.

Οι θέσεις των δημιουργών αντικατοπτρίζονται στα κείμενά τους, που έχουν δημοσιεύσει στο forum. Ενδεικτικά, παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα:

Νίκος Ζούδιαρης:

«Δε θα ξαναμπώ σε παραγωγή [...] Είμαι ήδη καταχρεωμένος. Αν δεν πληροφορηθούν, ή δεν κατανοήσουν οι «χρήστες» των τραγουδιών μας στο internet, τι μας συμβαίνει άθελά τους κι εξ αιτίας της αγάπης τους, ένα έχω να πω: Ευτυχώς που πρόλαβα να σπουδάσω την κόρη μου! [...] Με αυτή την αίσθηση κι ένα χαμόγελο για την παρέα που κάναμε ενόσω έγραφα αυτό το κείμενο, ξεκινάω για το studio. Για έναν από τους τελευταίους καφέδες εκεί ως συνθέτης, γιατί προβλέπω – αν  συνεχιστεί αυτή η κατάσταση – σύντομα  θα τους επισκέπτομαι σκέτα… Ως φίλος»

Σίμος Κουσκούνης:

«H ‘παρέα’ μας θα πρέπει να ‘μεγαλώσει’ σύντομα [...] Ας βοηθήσουμε ο καθένας με τον τρόπο του αυτή την προσπάθεια να καρποφορήσει προσκαλώντας νέους φίλους και ενημερώνοντας. Η μουσική για εμάς είναι αέρας για να αναπνεύσουμε και να ζήσουμε και μας χρειάζεται και εκείνη για να ζήσει και να έχει αύριο. Ανεξάρτητα αν είμαστε επαγγελματίες, ερασιτέχνες η ακροατές»

Χάρης Καφετζόπουλος:

«Για τους bloggers [...] έχω να πω πως περίμενα και περιμένω από αυτούς να είναι δίπλα μας κι όχι απέναντι μας! Προσωπικά, τους χρειάζομαι και για την τεχνοτροπία τους αλλά και για να βοηθήσουν να έχει συνέχεια η τέχνη μου! Και από πριν τους ευχαριστώ!»

Αντώνης Πλέσσας:

«Κάποτε και σε αυτό το χώρο των δημιουργών και καλλιτεχνών θα πρέπει να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη [...] Εδώ τα μεγάλα και σπουδαία τα ορίζει η προσφορά!»

Στο YouTube, μπορείτε να βρείτε αποσπάσματα από τις συζητήσεις που έγιναν στην συνάντηση:

Κώστας Τουρνάς:

Νότης Μαυρουδής:

Χρήστος Νικολόπουλος:

Robert Williams:

Κώστας Τριπολίτης:

Γιάννης Κουτσομύτης:

Το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που προωθεί ο ολοκληρωτισμός και τα μονοπώλια του, θέλουν την πνευματική δημιουργία, το έργο και γενικότερα την καλλιτεχνική έκφραση και τους ανθρώπους που τη δημιουργούν, φιμωμένους και απόλυτα εξαρτημένους. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να πάψει κάθε μορφή ελευθερίας της έκφρασης. Έτσι συρρικνώνεται μέχρι τελικής εξαφάνισης κάθε νόμιμο δικαίωμα που απορρέει από το καλλιτεχνικό έργο και τη χρήση του, με αποτέλεσμα οι δημιουργοί και οι ερμηνευτές αλλά και οι υπόλοιποι δικαιούχοι να μην μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από την εργασία τους.

Αυτό δεν γίνεται βέβαια τυχαία και ο πιο εύκολος τρόπος για να συμβεί είναι να μας βάζουν να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας. Να κλέβει δηλαδή η μια κοινωνική ομάδα την άλλη σχεδόν κανιβαλλιστικά ώστε τα μεγάλα συμφέροντα να κάνουν ανενόχλητα τη δουλειά τους.

Προσοχή λοιπόν να μη πέσουμε σε αυτή την παγίδα!

Τα διλήμματα και οι απόψεις περί «καταστρατήγησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εφ’ όσον παταχθεί η διαδικτυακή ασυδοσία και κλοπή των πνευματικών δικαιωμάτων είναι πλάνη και είναι απολύτως σαφές ότι χρησιμοποιούνται για να εντείνουν αυτή τη σύγχυση

Με αυτή την συνέντευξη τύπου στέλνουμε το μήνυμα στη κυβέρνηση και στα άμεσα εμπλεκόμενα υπουργεία και τους καλούμε να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προστατεύσουν τους πνευματικούς δημιουργούς, τους ερμηνευτές και γενικότερα τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης.

Όλοι οι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού δικαιούνται τον ίδιο σεβασμό και την αναγνώριση που δικαιούνται κι όλες οι άλλες κοινωνικές ομάδες.

Δήμητρα Γαλάνη

Πρόεδρος ΕΡΑΤΩ

Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Δικαιωμάτων Τραγουδιστών –Ερμηνευτών

Στις 30 Νοεμβρίου 2009, 14 Οργανισμοί Συλλογικής Διαχείρισης και Προστασίας Πνευματικών και Συγγενικών Δικαιωμάτων, πραγματοποίησαν κοινή συνέντευξη τύπου, θέλοντας να δηλώσουν ότι ενωμένοι ζητούν από την Πολιτεία να λάβει άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα, για την προστασία της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας στο διαδίκτυο.

Κατά τη συνέντευξη τύπου, ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Πολιτισμού μετέφερε δήλωση του Υπουργού Πολιτισμού, η οποία αναφερόταν στην πρόθεση της Πολιτείας να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος. Όμως, μεταξύ άλλων, σε ένα σημείο της δήλωσης, αναφερόταν ότι θα πρέπει οι Οργανισμοί να μεριμνήσουν, ώστε τα πνευματικά και καλλιτεχνικά έργα να είναι διαθέσιμα στους χρήστες.

Σε πρώτη ανάγνωση, φαίνεται ότι πρόκειται για μία θεμιτή υιοθέτηση των απαιτήσεων των χρηστών και μία προτροπή για το προφανές: Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το διαδίκτυο αποτελεί το μέσο διάδοσης και εμπορικής διάθεσης των πνευματικών και καλλιτεχνικών έργων που θα επικρατήσει απόλυτα στο μέλλον. Επίσης, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι οι τόσο οι αρμόδιοι Οργανισμοί Συλλογικής Διαχείρισης και Προστασίας, όσο και οι επί μέρους δημιουργοί και παραγωγοί, θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να διαθέτουν τα έργα τους, νόμιμα και με την ανάλογη απόδοση δικαιωμάτων, μέσα από το νέο ψηφιακό περιβάλλον.

Όμως, η προτροπή αυτή ίσως έγινε σε λάθος τόπο και χρόνο (κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης τύπου Οργανισμών με αίτημα την προστασία), αφού θυμίζει ήπια παραλλαγή της γνωστής θέσης πολλών χρηστών, ότι προχωρούν στην παράνομη απόκτηση αρχείων με προστατευόμενα έργα, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να τα βρουν διαθέσιμα από νόμιμες πηγές, εξασκώντας έτσι το δικαίωμά τους στην ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση, την πληροφορία και τα πολιτιστικά έργα.

Υπάρχει βέβαια και η πιο ακραία θέση μερίδας χρηστών, που θεωρούν ότι τα πολιτιστικά έργα αποτελούν κοινό κτήμα της κοινωνίας και ως τέτοια θα πρέπει να ανήκουν σε όλους, με ότι αυτό συνεπάγεται (δεν οφείλεις αμοιβή σε ότι σου “ανήκει”).

Τα τελευταία 10 χρόνια, ο τρόπος παράνομης διάθεσης αρχείων με έργα που προστατεύονται από πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα, έχει αλλάξει ριζικά τουλάχιστον 5 φορές, ενώ οι διάφορες παραλλαγές των τεχνολογικών μεθόδων πειρατείας είναι αρκετές δεκάδες. Για πολλούς ανθρώπους με μικρή σχετικά εμπειρία στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, και μόνο η παρακολούθηση και κατανόηση της λειτουργίας των τεχνολογικών εξελίξεων, αποτελεί ένα γρίφο. Πόσο μάλλον για τους ανθρώπους που σαν αποκλειστική δραστηριότητα έχουν τη δημιουργία ή και παραγωγή πολιτιστικών και καλλιτεχνικών έργων.

Οι 14 Οργανισμοί, εκπροσωπούσαν σχεδόν το σύνολο της πολιτιστικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας του τόπου μας, καλύπτοντας κλάδους όπως η μουσική, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η φωτογραφία, το βιβλίο κλπ. Σε πολλές περιπτώσεις, η ψηφιοποίηση και συστηματοποίηση σε ένα σύστημα ηλεκτρονικών πωλήσεων της συνολικής παραγωγής μίας καλλιτεχνικής δραστηριότητας, απαιτεί κόστος, χρόνο και τεχνογνωσία, τα οποία μπορεί να μην είναι διαθέσιμα. Στον τομέα αυτό, κάποιες βιομηχανίες (π.χ της μουσικής) έχουν δείξει ότι, σε κάποιο βαθμό, παρακολουθούν τις εξελίξεις. Κάποιες άλλες όχι. Σε κάθε περίπτωση, είναι αδύνατο για έναν πολιτιστικό κλάδο να μετατρέπει σε τόσο μικρά χρονικά διαστήματα το μοντέλο διάθεσης των έργων που παράγει και τις τεχνολογικές υποδομές του, ώστε να συναγωνίζεται πλήρως τις εξελίξεις.

Υπάρχουν σε όλο τον κόσμο εκατομμύρια άνθρωποι που ασχολούνται δυναμικά με την ανάπτυξη συστημάτων λογισμικού, ψάχνοντας συνεχώς για νέες πλατφόρμες που θα γνωρίσουν την αποδοχή του κοινού και θα τους αποφέρουν δόξα και χρήμα. Αυτό όμως δεν αποτελεί δουλειά του δημιουργού και του παραγωγού ενός καλλιτεχνικού έργου και συνεπώς το μέλλον τους δεν πρέπει να κρίνεται με τέτοιους όρους, με την ίδια λογική που κανείς δεν κρίνει τη δουλειά ενός προγραμματιστή, με βάση το αν μπορεί να γράψει ένα καλό τραγούδι ή ένα σενάριο. Ο καθείς στο είδος του…

Επιστρέφοντας στην Υπουργική δήλωση, είναι λογικό ότι οποιαδήποτε μέτρα από πλευράς πολιτείας, δεν μπορούν παρά να αναφέρονται γενικά σε όλους τους πολιτιστικούς και καλλιτεχνικούς κλάδους. Άρα οποιαδήποτε διαφοροποίηση ή τεχνολογική υστέρηση κάποιου ή κάποιων κλάδων, δεν θα δημιουργήσει νομοθεσία δύο ταχυτήτων, αλλά θα συμπαρασύρει, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, το σύνολο της πνευματικής δημιουργίας και παραγωγής.
Αυτό που είναι ακατανόητο, είναι γιατί θα πρέπει να υπάρχει αυτή η δικαιολογία-ρήτρα για να υπάρξει επαρκής προστασία. Γιατί θα πρέπει τομείς του πνεύματος να βρεθούν μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα: να ακολουθήσουν τις τεχνολογικές εξελίξεις, κάτι που θέλουν ούτως ή άλλως να το κάνουν για εμπορικούς λόγους, ή να γίνουν βορά των ορέξεων των διαδικτυακών “τζαμπατζήδων”.

Πολλοί θα σπεύσουν να μιλήσουν για δικαίωμα πρόσβασης στη γνώση και την πληροφορία. Δεν θα επεκταθώ στην ανάλυση του για μένα προφανούς: ότι η τέχνη δεν αποτελεί πληροφορία. Νιώθω όμως την ανάγκη να σχολιάσω την έλλειψη δημοκρατίας που υπάρχει σε αυτή την ψευδο-δημοκρατική και ψευδο-ανθρωπιστική θέση.

Σε μία δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία, όλοι έχουν δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Επίσης κάθε δικαίωμα, έχει και κάποιο “κόστος”.
- Όλοι έχουμε δικαίωμα στην Παιδεία. Όταν όμως κάποιος μαθητής δεν αποδίδει επαρκώς, βαθμολογείται ανάλογα και ενίοτε μένει στην ίδια τάξη (τουλάχιστον έτσι συνέβαινε στα χρόνια μου).
- Όλοι έχουμε δικαίωμα να κινούμαστε ελεύθερα στη χώρα μας, αλλά υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε διόδια για τη χρήση των εθνικών οδών.
- Όλοι έχουμε δικαίωμα στη χρήση του ιδιόκτητου αυτοκινήτου μας (για το οποίο πληρώνουμε και τέλη κυκλοφορίας), αλλά αν δε σεβόμαστε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, κινδυνεύουμε να χάσουμε την άδεια οδήγησης.

Αν δηλαδή το 80% των οδηγών, περνούν με κόκκινο φανάρι, παραβιάζουν τα stop και οδηγούν μεθυσμένοι, θα υποστηρίξει κανείς ότι θα εφαρμοστεί η δημοκρατία και θα κυριαρχήσουν τα δικαιώματα των πολλών?

Φοβάμαι ότι τότε δε θα μιλάμε για δημοκρατία, αλλά για “ολιγαρχία των πολλών” και η οργάνωση της κοινωνίας μας θα θυμίζει περισσότερο ζούγκλα.

Στη σύγχρονη κοινωνία, πετυχημένη δημοκρατία δεν είναι αυτή που μετράει “κουκιά”, αλλά αυτή που εξασφαλίζει στο άτομο ίσα δικαιώματα και προστασία με το σύνολο. Μία τέτοια προσέγγιση δε θυσιάζει το δάσος για χάρη του δέντρου, αλλά εξασφαλίζει ότι κάθε δέντρο προστατεύεται για να μπορεί να υπάρξει δάσος. Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο χαρακτηριστική προσέγγιση, από τη γνωστή σε όλους μας φράση: “τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του ενός, σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του άλλου”.

«Όταν εμείς οι τραγουδοποιοί γράφουμε μουσική, δεν δημιουργούμε απλώς ένα προϊόν. Δημιουργούμε μια προέκταση του εαυτού μας. Είτε περάσουν ώρες ολόκληρες αναζητώνταςμε αγωνία την τέλεια φράση, είτε αυτή η φράση μας βγει μέσα σε πέντε λεπτά όταν παίζουμε ανέμελα πιάνο ή κιθάρα, εμείς δημιουργούμε! Δίνουμε σχήμα, ουσία και φωνή σε πράγματα που δεν έχουν ακουσθεί στο παρελθόν. Αυτή είναι μια διαδικασία που τη συμμερίζονται όλοι οι δημιουργικοί καλλιτέχνες. Και υπάρχει όνομα για αυτό που παράγουμε: Πνευματική Ιδιοκτησία»

Robin Gibb

Συνθέτης Στιχουργός

Πρόεδρος Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Εταιρειών Πνευματικής Ιδιοκτησίας (CISAC)

(Αναδημοσίευση από το plessasmusic.com)

Ανοιχτή Επιστολή του Media Futurist Gerd Leonhard στον Λόρδο Μάντελσον, Υπουργό Επιχειρήσεων, Καινοτομιών και Δεξιοτήτων (HB)

Να πώς θα λύσουμε το Πρόβλημα της Μουσικής στο Διαδίκτυο – Να νομιμοποιηθεί!

Από την κυκλοφορία του βιβλίου  «The Future of Music: Manifesto for the Digital Music Revolution» το 2005 που o Media Futurist  Gerd Leonhard συνέγραψε  από κοινού με τον David Kusec (εκδοτικός οίκος Berklee Press) και στην συνέχεια με το βιβλίο του «Music 2.0″ και πλήθος ομιλιών, παρουσιάσεων, διαλέξεων, σεμιναρίων και γραπτών τοποθετήσεων μέσω του blog του επισημαίνει την ανάγκη αλλαγής του μοντέλου που μέχρι σήμερα στήριζε την λειτουργία της η μουσική βιομηχανία.

Οι ρηξικέλευθες και ανατρεπτικές την εποχή της κυκλοφορίας του βιβλίου προτάσεις του βρίσκουν σήμερα ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές χάρη όχι μόνο στην τεκμηρίωση τους αλλά και την αναγνώριση των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών που συντελούνται ταυτόχρονα με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις και καλούν την αναθεώρηση του τρόπου σκέψης όλων των εμπλεκομένων σε αυτό που ονομάζουμε μουσική βιομηχανία.

Η επιστολή του προς τον Λόρδο Μάντελσον, Υπουργό Επιχειρήσεων, Καινοτομιών και Δεξιοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου με τίτλο: «Να πώς θα λύσουμε το Πρόβλημα της Μουσικής στο Διαδίκτυο – Να νομιμοποιηθεί!« αποτελεί κατά την γνώμη μου την πληρέστερη πρόταση στα πλαίσια των αναγκαίων αλλαγών για την διάσωση και αναζωογόνηση της μουσικής δημιουργίας.

Το κείμενο πρωτότυπης επιστολής θα βρείτε εδώ. Την μετάφραση της στα Ελληνικά θα βρείτε εδώ.

Πρόσφατα κείμενα και προτάσεις μου όσον αφορά τη μουσική βιομηχανία θα βρείτε στους ακόλουθους συνδέσμους:

Mουσική: ΝΑΙ! – Μουσική βιομηχανία: Τι;

Παρακαλώ μην μας ΚΛΕΒΕΤΕ!!

Intro to music Business podcast

Περισσότερες πληροφορίες για το Gerd Leonhard και το έργο του θα βρείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν:

Gerd Leonhard Blog

digg.com/users/gleonhard

YouTube

LinkedIn

MediaFuturist

Photos from gleonhard

Twitter: gleonhard

FriendFeed
Photo:
Wikipedia.org

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

-Άν είναι (και πρέπει να είναι) δηµόσιο αγαθό η ελεύθερη επικοινωνία ιδεών στο Διαδίκτυο, είναι ηθικά απαράδεκτο αυτή να θεµελιώνεται σε παραβίαση θεµελιωδών ανθρωπίνων δικαιωµάτων άλλης κλίµακας: Ένα από αυτά είναι το (αυτονόητο σε µια θεσµισµένη κοινωνία) δικαίωµα του Δηµιουργού (Πνευµατικών προϊόντων) να αποφασίζει ως προς τη δευτερογενή χρήση των έργων του, αµειβόµενος γι’ αυτή την εκµετάλλευση (από τρίτους) των δηµιουργηµάτων του. (Στον νοµικό πολιτισµό των σηµερινών κοινωνιών δεν είναι δυνατόν να απολαµβάνει κανείς ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ δικαίωµα που εδράζεται σε παράνοµη κι ανήθικη εκµετάλλευση δικαιώµατος µιας άλλης κοινωνικής οµάδας).

-Άν ο «µαξιµαλισµός» δικαιωµάτων που προβάλλουν οι καταναλωτές (ελευθερία πρόσβασης και χρήσης ,«κοινοκτηµοσύνη» της Τέχνης , καµµία οφειλή πληρωµής δικαιωµάτων χρήσης Πνευµατικών προϊόντων στο Διαδίκτυο) γίνει δεκτός από τις σύγχρονες κοινωνίες , αυτό θα σηµάνει την ηθική υποβάθµιση του Πνευµατικού Δηµιουργού σ’ ένα είδος amateur των τεχνών: Θα εργάζεται και θα επιβιώνει από µια άλλη (άσχετη µε την Τέχνη του ασχολία) και θα «προσφέρει» τον Πνευµατικό του µόχθο δωρεάν! Κι επιτέλους, αν αυτή είναι η πρόθεση των κοινωνιών που χρησιµοποιούν το Διαδίκτυο, γιατί να µην ζητούν µε ανάλογη ένταση δωρεάν …τραπεζικές υπηρεσίες, δωρεάν υλικά αντικείµενα, βιβλία, ρούχα κλπ. Είναι αστείο να ζητούµε από τους Καλλιτέχνες µονοµερώς… µαρξιστικές συµπεριφορές ενώ ο υπόλοιπος κοινωνικός ιστός ζει και δρα σε συνθήκες ακραιφνούς (και ανηλεούς) καπιταλισµού, επιχειρώντας να αποκοµίσει κέρδη από οποιαδήποτε χρήση ιδιοκτησιακών δικαιωµάτων (πρόσφατο παράδειγµα τα πανάκριβα…. διόδια στους εθνικούς δρόµους της χώρας. Άραγε δεν οφείλει να είναι δηµόσιο αγαθό η ελεύθερη διακίνηση προσώπων και προϊόντων;).

-Από την άλλη, κανείς Καλλιτέχνης δεν επιθυµεί να µετατραπεί το Διαδίκτυο σ’ ένα τοπίο Οργουελικό κι ο ίδιος στον Μεγάλο Αδελφό που θα κατασκοπεύει και θα διώκει ποινικά κάθε µη σύννοµη χρήση των προϊόντων της Διανοίας. Αυτή η νοοτροπία ανήκει σε παλιότερες, παρωχηµένες εποχές κι αντιλήψεις. Ο Καλλιτέχνης επιθυµεί να επικοινωνεί -όχι όµως σε βάρος της αξιοπρέπειας του, όχι µε ηθική και οικονοµική του επιβάρυνση και ζηµία. Καιρός είναι να αντιληφθούν οι καταναλωτές πως , εφόσον πληρώνουν για να αγοράσουν µια σειρά προϊόντων (από καρφίτσες µέχρι κατοικίες), αυτονόητο είναι πως οφείλουν αντίστοιχη πληρωµή για τα πνευµατικά προϊόντα.

-Το επιχείρηµα πως στο Διαδίκτυο γίνεται απλά ανταλλαγή πνευµατικών προϊόντων µεταξύ κλειστών «σωµατειακού τύπου» ενώσεων καταναλωτών (member clubs) είναι εξαιρετικά διαβλητό . Ο Δηµιουργός έχει δώσει συναίνεση και άδεια απολαυής (κι έχει αµειφθεί γι’ αυτό) του προϊόντος του από τον καταναλωτή για µια συγκεκριµένη κι όχι οποιαδήποτε (γενική) εκµετάλλευση του -ας σηµειωθεί εδώ πως στην συντριπτική πλειοψηφία οι χρήστες του Διαδικτύου έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή µε το Πνευµατικό προϊόν που «κατεβάζουν», δεν έχουν πληρώσει καθόλου δικαιώµατα (ούτε έστω πρωταρχικής εµπορικής αγοράς του ) και προσβάλλουν βάναυσα τον Δηµιουργό του, τον οποίο µε απλά λόγια ΚΑΤΑΚΛΕΒΟΥΝ. Και είναι εξαιρετικά ανήθικο κι απαράδεκτο, µια κλοπή τέτοιας κλίµακας να βαφτίζεται «ελεύθερη επικοινωνία ιδεών» και «δηµοκρατική δράση του Διαδικτύου».

-Τα πνευµατικά προϊόντα προστατεύονται έτσι κι αλλιώς για περιορισµένο χρονικό διάστηµα (πενήντα ή εβδοµήντα χρόνια) επειδή η ιδέα πως αποτελούν δηµόσια περιουσία και κτήµα όλης της ανθρωπότητας έχει µακρά προϊστορία και αποτελεί συνειδητοποιηµένη και ορθή επιλογή των οργανωµένων κοινωνιών. Η νοµοθετική σκέψη υπαγορεύει την πληρωµή δικαιωµάτων όσο βρίσκεται στη ζωή ο Δηµιουργός και κάποιος πρώτος κατιών (απόγονος και κληρονόµος του ) πρώτης γενιάς . Μετά από αυτή την περίοδο τα έργα της Διανοίας δεν επιβαρύνονται από δικαιώµατα και είναι ελεύθερα σε πρόσβαση από τον καθένα. Είναι λοιπόν υποκριτική και άδικη η επίθεση στο αυτονόητο δικαίωµα του εν ζωή Δηµιουργού, ΤΗΝ ΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΜΟΙΒΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ, έχοντας το ηθικό δικαίωµα να επιτρέπει ή να απαγορεύει τις χρήσεις του έργου του αυτού, κατά την ελεύθερη κι αβίαστη βούληση του. Η παραβίαση αυτού του δικαιώµατος του Δηµιουργού συνιστά βαθιά προσβολή για τις αξίες και τις παραδόσεις του πολιτισµένου κόσµου. Εξάλλου όσο νεώτερος ηλικιακά ο Δηµιουργός , τόσο οδυνηρότερη η Πνευµατική πειρατεία σε βάρος του, αφού του στερεί το κρίσιµο κίνητρο εξειδίκευσης στην τέχνη του και την δυνατότητα να επιβιώσει από αυτήν . Το αποτέλεσµα µιας τέτοιας πρακτικής θα είναι η σταδιακή αποθάρρυνση ενασχόλησης των νέων ανθρώπων µε την Δηµιουργία ως στάση ζωής κι «επαγγελµατική» προσδοκία.

-Αφού η µουσική έχει επιλεγεί από την ανθρωπότητα ως η πλέον λαϊκή, αγαπητή, πολυχρηστική µορφή τέχνης κι αφού αργά αλλά σταθερά οι κοινωνίες έχουν αρχίσει να κατανοούν την σηµασία της χρήσης της σε κάθε εκδήλωση του ανθρώπινου πολιτισµού -αφού, από την άλλη οι καλλιτέχνες πρέπει απερίσπαστοι και µε αξιοπρέπεια να µπορούν να παράγουν µουσική και να επιβιώνουν από την παραγωγή της κι αφού όλοι συνολικά στο διαδίκτυο αλλά και στην αληθινή ζωή έχουν να ωφεληθούν από αυτό, ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΑΡΑ Η ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ, ΑΜΟΙΒΟΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ. Πολύ ενδεικτικά αναφέρω το τέλος για την ΕΡΤ που πληρώνεται µέσω ΔΕΗ. Θα µπορούσε ο νοµοθέτης να ορίσει την πληρωµή ενός πολύ µικρού ποσού στους λογαριασµούς των παρόχων υπηρεσιών Internet (πχ Otenet, Forthnet κλπ) που να συγκεντρώνεται και να αποδίδεται υπέρ των δικαιωµάτων των Δηµιουργών κι εκείνοι να επιτρέπουν την ελεύθερη χρήση των Πνευµατικών τους προϊόντων στο Διαδίκτυο. Οι ειδικοί όροι και οι αναλυτικές λεπτοµέρειες πραγµάτωσης αυτής της ιδέας θα συζητηθούν από τους ενδιαφερόµενους και τους κοινωνικούς εταίρους αναλυτικά και διεξοδικά.

Σηµασία έχει η κατ’ αρχήν υιοθέτηση των πεποιθήσεων

• ΠΩΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΜΑΣ.

• ΠΩΣ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ
• ΠΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΚΙ ΑΠΕΡΙΣΠΑΣΤΟΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΑ ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥΣ
• ΠΩΣ ΚΑΝΕΝΑ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΚΙ ΑΞΙΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ’ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Photo enet.gr

Η ανάγκη δημιουργίας μιας δημόσιας, ανοιχτής συλλογικής άδειας για τη χρήση της μουσικής στο διαδίκτυο.

Business as usual? Not anymore!

Πως φτάσαμε ως εδώ;

Το πρόβλημα με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο η μουσική όσο και άλλες βιομηχανίες (τύπου κ.λπ.) δεν είναι ότι δεν προέβλεψαν την άφιξη του διαδικτύου.
Όχι μόνο κάτι τέτοιο έγινε από πολύ νωρίς αλλά και ευθύς εξαρχής αντιλήφθηκαν την ανάγκη ανάπτυξης ενός σχεδίου αντιμετώπισής του καταλήγοντας ήδη από τις αρχές του ’90 όχι σε ένα άλλα σε σημαντικό αριθμό εναλλακτικών σχεδίων.
Το παράξενο με τα εναλλακτικά σχέδια που εκκολάφθηκαν την περίοδο αυτή είναι ότι όλα βασίστηκαν κατά βάση, στο ίδιο λάθος σενάριο: «Το πως δηλαδή θα διατηρήσουμε τις παλιές μορφές οργάνωσης σε έναν κόσμο ολοένα και πιο φθηνών, τέλειων αντιγράφων!»
Σε όλα αυτά τα εναλλακτικά σενάρια, υπήρξε και ένα σενάριο το οποίο θεωρήθηκε ευρέως ως αδιανόητο και που για λόγους προφανείς δεν συζητήθηκε αρκετά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Το αδιανόητο αυτό σενάριο εκτυλίσσονταν κάπως έτσι:
• Η δυνατότητα διακίνησης περιεχομένου δεν θα συρρικνωνόταν αλλά θα μεγάλωνε.
• Οι “περιτειχισμένοι κήποι” με την έννοια της με κάθε τρόπο προσπάθειας διακράτησης του ελέγχου και της προστασίας του περιεχομένου θα αποδεικνύονταν όχι μόνο μη δημοφιλείς αλλά και ουτοπικοί.
• Οι άνθρωποι θα αντιστέκονταν στην προσπάθεια κατεύθυνσής τους προς δράσεις που βαίνουν ενάντια στις επιθυμίες τους.
• Ακόμη και οι πιο επιθετικές δικαστικές διαμάχες θα ήταν ανεπαρκείς να συγκρατήσουν τη μαζική, διαρκή παράβαση των νόμων.
• Οι πωλητές υλικού και λογισμικού δεν θα αντιμετώπιζαν τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων ως συμμάχους, ούτε τους πελάτες ως εχθρούς.
• Η υιοθέτηση συστημάτων διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (Digital Rights Management, DRM) και η κατάθεση μηνύσεων κατά ανθρώπων που αγαπούν κάτι τόσο πολύ ώστε να θέλουν να το μοιραστούν με άλλους θα τους εξαγρίωνε.

Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;

Τι κάνουμε όταν το το αδιανόητο μέλλον είναι ήδη παρελθόν;
Η βασική δύναμη πίσω από αυτή την επανάσταση που βιώνουμε είναι η δραματική μεταβολή στην οικονομία των διανομών.
Με την διάλυση των παλιών οικονομικών μοντέλων, οι οργανωτικές δομές που τελειοποιήθηκαν για την βιομηχανική παραγωγή θα πρέπει να αντικατασταθούν με δομές βελτιστοποιημένες για ψηφιακά δεδομένα.
Έχει διαρκώς όλο και λιγότερο νόημα ακόμη και το να μιλάμε για μια “δισκογραφική” βιομηχανία καθώς το ουσιώδες πρόβλημα που αυτή λύνει – την δυσκολία, πολυπλοκότητα και δαπάνη του να καθίσταται κάτι διαθέσιμο στο κοινό – έχει πάψει να αποτελεί πρόβλημα.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη δίσκους & cd. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μουσική και μουσική σημαίνει ζωντανή δημιουργία.
Η μουσική αποτελεί πάνω από όλα μια μοναδική εμπειρία που μέσα της περικλείει ένα συνδυασμό επικοινωνίας, πάθους, ψυχαγωγίας, μιας αίσθησης του εφήμερου που προσελκύει το κοινό όχι για αντικειμενικούς λόγους αλλά γιατί αγγίζει την καρδιά του με τρόπο μαγικό.

Όταν μεταβάλουμε την προσοχή μας από τη «διάσωση των δισκογραφικών» στη «διάσωση της μουσικής», δηλαδή των δημιουργών της οι ανάγκες μεταβάλλονται από τη «διατήρηση των υφιστάμενων θεσμών» στην «εφαρμογή οποιαδήποτε πράξης που έχει αποτέλεσμα» και αυτό που έχει αποτέλεσμα σήμερα μπορεί να μην είναι το ίδιο με αυτό που είχε αποτέλεσμα παλιότερα.
Μήπως οι πρακτικές μια εκατονταετίας -κουκίδας στη μακραίωνη ιστορία της μουσικής- μπέρδεψαν τις προτεραιότητές μας ως προς την ουσία της μουσικής έκφρασης:
Στη μακραίωνη ιστορία της πολυπολιτισμικής μουσικής έκφρασης η αποτύπωση, παραγωγή και διανομή της με βιομηχανικούς όρους αποτελεί μια κουκκίδα στο χρόνο.
Ένα μόλις αιώνα μετά την καθιέρωση – αντιμετώπιση της μουσικής τέχνης ως προϊόν, στο κατώφλι του 21ου αιώνα, αυτή επαναπροσδιορίζει την αξία της πάνω από όλα ως εμπειρία οδηγώντας όλους τους εμπλεκόμενους σε επανεξέταση των εικασιών και προτύπων τους και σε αναζήτηση νέων μοντέλων.

Το διαδίκτυο μπορεί να είναι σύμμαχος και όχι εχθρός!

•Το διαδίκτυο δεν είναι πλέον μια πλατφόρμα παρουσίασης περιεχομένου αλλά μια πλατφόρμα που αποτελεί παγκόσμια υποδομή για συνεργασία.
•Το διαδίκτυο είναι ένα νέο μέσο ανθρώπινης επικοινωνίας.
•Στο διαδίκτυο η Ακρόαση, Ανάγνωση & Προβολή ισοδυναμούν με αντιγραφή και πρέπει πλέον να αντιληφθούμε ότι η αξία της μουσικής δεν βρίσκεται πλέον (μόνο) στο αντίγραφο αλλά σε πλήθος άλλων δράσεων που στόχο έχουν να προσελκύσουν το κοινό.

Θέσεις και προτάσεις των δημιουργών:

Στα πλαίσια της επιβεβλημένης ανασκόπησης της δράσης των δημιουργών τα περασμένα χρόνια, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί όσον αφορά την μη έγκαιρη, ατομικά και συλλογικά εκφρασμένη, δυναμικότερη ενεργοποίηση μας σε πλήθος προκλήσεων των οποίων το τίμημα αυξάνετο γεωμετρικά.
Αυτή μας η καθυστέρηση σε συνδυασμό με την από πλευράς των δισκογραφικών εταιριών εμμονή σε παρωχημένα επιχειρηματικά μοντέλα, τη δυστοκία τους στην αδειοδότηση των ηχογραφημάτων και την δίωξη χιλιάδων συμπολιτών μας διεθνώς συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός κενού που επέτρεψε για χρόνια την ευδοκίμηση της ανταλλαγής αρχείων με αποτέλεσμα η μουσική να χάσει στη συνείδηση της κοινωνίας μέρος της πραγματικής αξίας που είχε και να μείνει μόνο η συναισθηματική.
Όσον αφορά τους δημιουργούς κυρίαρχα προβλήματα του παρελθόντος όπως η διανομή και πρόσβαση του κοινού στο έργο μας έπαψαν πλέον να υφίστανται και στη θέση τους αναδύονται νέες προκλήσεις με κυρίαρχη αυτή της ανάγκης επανακαθορισμού της σχέσης μας με το κοινού.
Στη σχέση αυτή βιώνουμε μια θεμελιώδη αλλαγή του τρόπου με τον οποίο το κοινό προσεγγίζει τη διάδραση του με καλλιτέχνες και δημιουργούς. Χάρη στις τεχνολογικές εξελίξεις και τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας που εξασφάλισε η τεχνολογία το κοινό σήμερα δεν είναι ο παθητικός δέκτης που γνωρίζαμε αλλά ο κυρίαρχος και ρυθμιστής του παιχνιδιού.
Στο πλήθος των προτάσεων και ερεθισμάτων και με το διαθέσιμο χρόνο να παραμένει ο ίδιος ή και λιγότερος ο ακροατής θα κρίνει αν αξίζει αρχικά να προσφέρει την προσοχή του σε ένα δημιουργό – καλλιτέχνη, στη συνέχεια αν θα τον τιμήσει με την εμπιστοσύνη του και τέλος με βάση την ελκυστικότητα των προσφερόμενων μορφών διάδρασης και εμπειρίας θα σταθμίσει αν αξίζει να προχωρήσει σε μια αγορά. (Έκθεση, ανακάλυψη, διακράτηση της προσοχής, διεκδίκηση της εμπιστοσύνης, πώληση).

Είναι σαφές ότι στα πλαίσια της επανάστασης που βιώνουμε η μετάβαση από αυτό που γνωρίζαμε σε αυτό που καθημερινά διαμορφώνεται από πλήθος μεταβλητών και πειραματισμών είχε και δυστυχώς θα συνεχίσει να έχει όχι μόνο κόστος αλλά και πολλά θύματα ανάμεσα μας.
Παρακαλώ μην μας ΚΛΕΒΕΤΕ!!
Η μουσική αποτελεί για τους δημιουργούς της μέσον έκφρασης και επικοινωνίας και κύριο μέλημα τους είναι τα έργα τους να γίνονται προσιτά σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του κοινού.
Πιστεύουμε στο διαδίκτυο και την δυναμική που προκύπτει από αυτό ως μια ευρέως υιοθετημένη και αποδεκτή από την κοινωνία πλατφόρμα επικοινωνίας, ως μια προέκταση της ευνομούμενης κοινωνίας που θέλουμε να ζούμε.
Και αυτή η προέκταση είναι φυσικό ότι πρέπει να διέπεται από τους ίδιους, θεσπισμένους επί αιώνες, κανόνες όσον αφορά τον σεβασμό της ιδιοκτησίας και την προστασία της περιουσίας του ατόμου.
Το γεγονός ότι στο διαδίκτυο τα αγαθά που διακινούνται είναι άυλα (Ψηφία 0 & 1) δεν αλλάζει σε τίποτα όσον αφορά τον αντίκτυπο που έχει η καταπάτηση της ιδιοκτησίας ή της κλοπής ενός περιουσιακού στοιχείου ενός συνανθρώπου μας στον υλικό κόσμο.
Για να πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομα τους ο άνευ αδειοδότησης μας μερισμός των έργων μας στο διαδίκτυο μας πλήττει ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά ενώ ολοένα και περισσότεροι δημιουργοί αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.

Η ανάγκη για Νομιμοποίηση:

Μία δημόσια, συλλογική, ανοιχτή άδεια για τη χρήση της Μουσικής μέσω διαδικτύου.
Διαχωρίζοντας εξ’ αρχή την άτεγκτη στάση μας απέναντι στους κατ’ επάγγελμα “πειρατές” η θέση μας όσον αφορά την κοινωνία των πολιτών είναι ότι οι πρακτικές αστυνόμευσης και καταστολής στον τρόπο που χρησιμοποιούν το αγαθό της επικοινωνίας στο διαδίκτυο μας βρίσκει τουλάχιστον επιφυλακτικούς αν όχι αντίθετους.
Στα πλαίσιο αυτό ερχόμαστε σήμερα να θέσουμε υπόψη σας την επιτακτική για όλους μας ανάγκη να γεφυρωθεί με τρόπο αποδεκτό από τους όλους εμπλεκόμενους αυτό που:

α) σημαντικό πλέον τμήμα της κοινωνίας μας και ειδικότερα η πλειοψηφία των νέων, αντιλαμβάνεται ή διεκδικεί ως δικαίωμα της να διακινεί και χρησιμοποιεί πνευματικά έργα που δεν τους ανήκουν &

β) εκείνου που αποτελεί το ηθικό και αναφαίρετο δικαίωμα των δημιουργών στο να ορίζουν τους τρόπους διάθεσης των έργων τους και να αμείβονται για τις χρήσεις τους.
Ώρα να επινοήσουμε ένα κοινωνικό συμβόλαιο για τον μερισμό του περιεχομένου στο διαδίκτυο. Το “τέλος” διαδικτύου.
Ζητούμενο είναι να επινοήσουμε και θέσουμε σε εφαρμογή ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα επιλύσει τα θέματα που εγείρονται από την επανάσταση που βιώνουμε και να βρούμε μια νέα ισορροπία ανάμεσα στα συμφέροντα των δημιουργών, των καταναλωτών και των λοιπών δικαιούχων.
Στο πλαίσιο της σειράς προτάσεων που επεξεργαζόμαστε ως μια πρώτη, άμεση σε αποτέλεσμα και κατά την κρίση μας δίκαια λύση, προτείνουμε την επέκταση του δικαιώματος
εύλογης αμοιβής που εδώ και χρόνια έχει νομοθετηθεί και ισχύει για την ιδιωτική αντιγραφή των έργων και στο διαδίκτυο.

Η πρόταση αυτή επιχειρεί να διευθετήσει ένα υπαρκτό και ουσιαστικό πρόβλημα που έχει ήδη αναγνωριστεί και διευθετηθεί στο σκέλους του υλικού μέσου («λευκή» κασέτα) με τρόπο αντίστοιχο και για το διαδίκτυο (για το άυλο) στις αρχές της συναίνεσης και του σεβασμού της δημιουργίας.
Η διευθέτηση θα είναι με τη μορφή ενός μικρού τέλους που θα συγκεντρώνεται και θα διανέμεται υπέρ των δημιουργών και συγγενών δικαιωμάτων. Ο τρόπος συγκέντρωσης και η διανομή θα αποτελέσουν αντικείμενο εκτεταμένης διαβούλευσης μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων.

Το παλιό κλείνει τον κύκλο του. Γνωρίζει κανείς το αύριο;
Μας είναι ευκολότερο να αντιληφθούμε αυτό που θα διαλυθεί απ’ ότι αυτό που θα το αντικαταστήσει.
•Το διαδίκτυο κλείνει 40 χρόνια αυτό το φθινόπωρο.
•Η πρόσβαση από το ευρύ κοινό έχει διαρκέσει για τα μισά από αυτά τα έτη.
•Η χρήση του διαδικτύου, ως συνήθης δραστηριότητα για την πλειοψηφία του αναπτυγμένου κόσμου, έχει διαρκέσει για τα μισά από αυτά τα έτη.
Μόλις φτάσαμε εδώ! Ούτε οι επαναστάτες δεν μπορούν να προβλέψουν τι θα συμβεί. Έτσι είνα οι πραγματικές επαναστάσεις. Τα παλιά αντικείμενα διαλύονται με ταχύτερους ρυθμούς από αυτούς με τους οποίους αντικαθίστανται από τα νέα αντικείμενα.
Εύλογα όλοι αναρωτιόμαστε: Όταν το παλιό μοντέλο διαρρηχθεί, τι θα λειτουργήσει στη θέση του;».
Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι ότι: Τίποτα δεν θα λειτουργήσει αλλά και όλα μπορεί.
Με άλλα λόγια δεν υπάρχει κάποιο γενικό μοντέλο το οποίο θα αντικαταστήσει αυτό το οποίο το διαδίκτυο ως αποτέλεσμα τεχνολογικών εξελίξεων μόλις διέλυσε και άρα θα πρέπει να πειραματιστούμε με κάθε τρόπο διεξάγοντας πληθώρα πειραμάτων, κάθε ένα από τα οποία μπορεί να φαίνεται μικρό κατά την έναρξή του αλλά να καταλήξει μεγάλο (βλέπε wikipedia κ.α.).
Κανένα μεμονωμένο πείραμα δεν θα αντικαταστήσει τις παρούσες απώλειες αλλά με τον καιρό, η συλλογή νέων αποτελεσματικών πειραμάτων θα μας παρέχει τη μουσική με τη μορφή που τη χρειαζόμαστε.
Επί έναν και πλέον αιώνα οι ανάγκες ενδυνάμωσης της μουσικής και ενδυνάμωσης των δισκογραφικών εταιριών ήταν τόσο στενά συνδεδεμένες ώστε να καθίσταται αδύνατος ο
διαχωρισμός τους.
Η συγκεκριμένη σύμπτωση ήταν για ένα διάστημα ευεργετική αλλά όταν αυτή η σύμπτωση σταματά, όπως συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούμε πολλούς εναλλακτικούς τρόπους ενδυνάμωσης της μουσικής.
Καθημερινά ολοένα και περισσότεροι δημιουργοί πειραματίζονται στην προσπάθεια της ανάπτυξης νέων εισροών εσόδων που θα πηγάζουν και από την αξιοποίηση των δυνατοτήτων του διαδικτύου και θα προέλθουν από:
•Υψηλής ποιότητας υπηρεσίες
•Υψηλή Ανάλυση & Μέσα Υψηλής Ποιότητας
•Μουσικές εφαρμογές Κινητών Συσκευών & Λογισμικό
•Ζωντανές εμφανίσεις, συναυλίες
•Διαδικτυακά αρχεία προβολής
•Εικονικές παραστάσεις
•Εφ’ άπαξ χρεώσεις, πακέτα προσφορών, μερίδια εσόδων
•Άλλες νέες παραγωγικές διαδικασίες κ.α.

Για να παραμείνει η δημιουργία ζωντανή:
Δεν γνωρίζουμε ποίος θα είναι ο επόμενος Μητρόπουλος, η επόμενη Κάλλας, ο νέος Τσιτσάνης ή επόμενη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος που γνωρίζουμε ή κάποιο έφηβος ή έφηβη που ελάχιστοι έχουμε ακούσει για αυτούς και δημιουργούν κάτι το οποίο μπορεί να μην αναγνωρίσουμε ως σημαντικό παρά με καθυστέρηση μιας δεκαετίας.
Ωστόσο, οποιοδήποτε πείραμα σχεδιασμένο να παρέχει νέα μοντέλα διάδρασης και δημιουργίας θα αποτελεί βελτίωση σε σύγκριση με την άρνηση της πραγματικότητας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου για πολλούς φορείς και καλλιτέχνες στο χώρο μας το αδιανόητο μέλλον είναι ήδη παρελθόν.
Για να παραμείνει η δημιουργία ζωντανή πρέπει σήμερα κιόλας να καταλήξουμε σε κοινά αποδεκτές λύσεις. Λύσεις που αφορούν τις μεταξύ μας σχέσεις ως πολιτών μιας παγκόσμιας κοινότητας στα πλαίσια του σεβασμού της πολυπολιτισμικής δημιουργίας και έκφρασης. Το πρόβλημα δεν είναι νομικό αλλά κοινωνικό και αφορά στο τι κοινωνία θέλουμε.
Είναι χρέος μας ως πολιτών, μελών μιας ευνομούμενης κοινωνίας να μεριμνήσουμε και για τις επερχόμενες γενιές δημιουργών -σήμερα ο καθένας μας πλέον είναι εν δυνάμει δημιουργός-συνεισφέροντας στη δημιουργία ενός νέου κώδικα δεοντολογίας και των υποδομών που θα στηρίξουν και επιτρέψουν στις γενεσιουργικές μας δυνάμεις τη δυνατότητα να συνεχίσουν να εκφράζονται με αξιοπρέπεια.
Το χρέος αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τους Έλληνες πολίτες και δημιουργούς για τη χώρα μας της οποίας η μοναδικότητα της μουσικής φωνής της και παράδοσης πρέπει να διατηρηθεί ως φάρος απέναντι στην έξωθεν προωθούμενη ομογενοποίηση της μουσικής έκφρασης.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας,

Αντώνης Πλέσσας 2009

ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ…

(Ένα φλας μπακ διαδρομής)

Όντως, αυτή η διαδικτυακή πειρατεία είναι πολύ χειρότερη από τις παλαιότερες κασετοπειρατείες και πάσης φύσεως μορφές κλοπής που αφθονούν στον πολύχρωμο χώρο της δημιουργικής δισκογραφίας, γιατί τώρα γίνεται μέσα στο σπίτι σου, με άνεση, εντός του ιδιωτικού χώρου, με τη σιγουριά πως ο κάθε «πειρατής» δεν φοβάται, δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο, (δεν τον απασχολεί καν) πως κάποιος έλεγχος θα τον εμποδίσει να «κατεβάζει» ό, τι του αρέσει, ό, τι του γουστάρει. Που σημαίνει ασυδοσία από την κεφαλή του κράτους και των θεσμών, που αδιαφορούν γι αυτό το σύστημα, που με μαθηματική ακρίβεια θα ακυρώνει τους δημιουργούς σε κάθε τους ενέργεια, καθιστώντας τους έως και ανύπαρκτους στη δημιουργική συμμετοχή, στη σημερινή εποχή των άφθονων πολιτιστικών αγαθών- προϊόντων, της πολυπολιτισμικής μας παγκόσμιας κοινωνίας.
Νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του δισκογραφικού προϊόντος που μας βρίσκει όλους εμάς που έχουμε αφιερωθεί σε δημιουργικούς ρόλους, αποδυναμωμένους, δίχως σοβαρά Σωματεία για διαπραγματεύσεις και αγώνες απέναντι σε όλους όσοι εμπλέκονται στους νόμους και στις ρυθμίσεις για τόσο σοβαρές και αναγκαίες αποφάσεις. Αποφάσεις που θα παρθούν όχι από εμάς ή τα ανύπαρκτα Σωματεία μας, αλλά από τους τεχνοκράτες, σε αγαστή συνεργασία με ψυχρούς γραφειοκράτες, που με τη σειρά τους θα έχουν τις πλάτες σε πολιτικά λόμπι που αγνοούν παντελώς τη θέση των δημιουργών της μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού.

Όταν υπάρχει μέλι μαζεύονται πάντα οι μύγες και ετούτος ο χορός της ηλεκτρονικής πειρατείας έχει ΠΟΛΥ χρήμα, ΖΕΣΤΟ χρήμα!

Φλας μπακ

Θα ήταν ανιστόρητη μια θέση που θα ξεκινούσε να βλέπει το πρόβλημα από μηδενική βάση. Δηλαδή από τώρα που –όπως λέει και το τραγούδι- παίρνονται αποφάσεις «για μένα, χωρίς εμένα»… Ας μην εθελοτυφλούμε. Το σινάφι μας γνωρίζει καλά πως αυτό που λέμε «κρίση» και που άνοιξε πόρτες (δίχως σκυλιά) για να μπουν ΟΛΟΙ, δεν ξεκινάει βεβαίως από την σημερινή εποχή της διαδικτυακής πειρατείας, αλλά προ πολλού, από την ιδεολογική αποσάθρωση των άγραφων κανόνων μιας ισορροπίας μεταξύ εμπορικού προϊόντος και καθαρά πνευματικού αγαθού. Ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ’70, όταν η τραγουδιστική αγορά άνοιγε και διογκωνόταν μετά από τη φίμωση της επτάχρονης δικτατορίας ακόμα και των πιο πνευματικών τραγουδιών, λειτούργησε στα τυφλά ένα τραγουδιστικό εμπόριο που στόχευε στο τυφλό κέρδος που –τις περισσότερες φορές- σάρωνε οποιαδήποτε ποιότητα, προσφέροντας στον πολίτη αποκλειστικά διασκέδαση, εκτόνωση, χαβαλέ, με μοναδικό γνώμονα την «ιδεολογία» της γαρδένιας, της οφθαλμολαγνείας και του σπασμένου πιάτου.

Αφιερώσαμε τουλάχιστον τρεις δεκαετίες τέτοιας εύκολης εκτόνωσης, γυρίζοντας τις πλάτες στην εξέλιξη της διαδικασίας των παράλληλων ενδιαφερόντων γύρω από την αγορά και την υγειά διακίνηση του τραγουδιού. Αποτέλεσμα, η συνεχόμενη «υποταγή» μεγάλου τμήματος Ελλήνων συνθετών  και τραγουδιστών στις δισκογραφικές δυναστείες, που κατακυρίευσαν (και κατηύθυναν) την αγορά, επιβάλλοντας δικούς τους νόμους, διαπλέκοντας και τις υψηλές κρατικές θεσμικές πυραμίδες με την καιροσκοπία  μιας σκοτεινής διαδρομής για κέρδη με θύμα το διακύβευμα του τραγουδιού.

Ηγεμονίες…

Η εποχή εκείνη (που σημάδια της έχουμε ακόμα και σήμερα) έπαιξε μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη των κανόνων διακίνησης του τραγουδιού, αφού κατέστησε κάποιες από τις εταιρείες αυτές «άγριους εκμεταλλευτές» στο άνισο παιχνίδι της ηγεμονίας των κανόνων της αγοράς. Είναι και η εποχή (δες σύμπτωση) που σιγά-σιγά αποδυναμώνεται κάθε έννοια εργασιακής αλληλεγγύης και συνδικαλιστικής κατοχύρωσης δικαιωμάτων. Όλα τα σωματεία περί του τραγουδιού και της Μουσικής, έχασαν τον προσδιορισμό τους και έπαψαν να παίζουν οποιονδήποτε ρόλο σε αιτήματα και παραμορφώσεις του κλάδου, καθιστώντας τους μουσικούς (τους συνθέτες, τους ερμηνευτές) άβουλα πλάσματα ενός κοινωνικού ιστού που θα έπρεπε να συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά. Μη ξεχνάμε πως το τραγούδι, εκτός από εμπορικό-καταναλωτικό προϊόν, είναι και πνευματικό δημιούργημα. Ο μικρόκοσμος των συνθετών-ερμηνευτών του τραγουδιού εξελίχθηκε όπως (για παράδειγμα) εκείνος των δημοσιογράφων, που μερικοί απ’ αυτούς κατέχουν τα σκήπτρα μια εξουσιαστικής ισχύος, πλουτίζοντας και αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους πένητες…

Στην πραγματικότητα…

Έτσι κι εμείς. Κάποιοι απόλαυσαν (βεβαίως- βεβαίως) τα προνόμια της εποχής και της συγκυρίας, αδιαφορώντας για το τι μέλει γενέσθαι και τώρα το βρίσκουμε μπροστά μας (ως κλάδος) που αφυπνίστηκε (!!!) και ψάχνεται πλέον να δει πού θα πατά και πού θα βαδίζει… Τώρα, που η διαδικτυακή παγκόσμια ισχύς έχει τα χαρακτηριστικά μιας παγκόσμιας δικτατορίας επί του πλανήτη, που δύσκολα πλέον μπορεί να ανατραπεί από τους χρήστες των ιντερνετικών προϊόντων, αφού έχει ήδη διαμορφωθεί ένα τεράστιο κοινό που θεωρεί πως τα πνευματικά προϊόντα δεν αγοράζονται αλλά χαρίζονται ελεύθερα, πατώντας με ένα κλικ!

Σε αυτή πλέον την εποχή της απόλυτης κλοπής των πάντων,  φοβάμαι πως μπαίνει το ερώτημα:

Να σώσουμε τα διαφυγόντα κέρδη μας από την πειρατεία τώρα που το ελληνικό τραγούδι έχει χάσει την ψυχή του ή να σώσουμε (αν γίνεται) και τα δύο μαζί;

Δεν έχω απάντηση ομολογώ…

Το μέλλον…

Η  ΑΕΠΙ, από την πλευρά της προσπαθεί να κάνει για τους συνθέτες και τους στιχουργούς  ό, τι θα έκανε ένα γερό και σοβαρό Σωματείο, ένα σοβαρό και ανεξάρτητο συνδικαλιστικό όργανο που θα διεκδικήσει την αξία του πνευματικού προϊόντος και -συνεπώς- την αξιοπρέπεια των δημιουργών.

Είναι καθαρό πλέον στον ορίζοντα πως, εκτός από τις απαγορεύσεις προς τα κέντρα παράνομης παραγωγής (τα γνωρίζουμε μάλλον αφού έχουν διεύθυνση και τηλέφωνο) που ίσως παίξει κάποιον ρόλο, η πρόταση για την επιβολή πρόσθετου τέλους από τους παρόχους σε συνδυασμό με μια επαρκή νομοθετική ρύθμιση , έχει μια κάποια λογική. Πάντως, το πιο πιθανό είναι να αλλάξουμε επάγγελμα όσοι θέλουμε να ζήσουμε από τα δικαιώματά μας γύρω από τα τραγούδια. Ίσως να σωθούν (οικονομικά) όσοι από εμάς παίζουμε ένα μουσικό όργανο, ώστε να βγούμε στο μεροκάματο (!!!!!) σε μια κακομαθημένη αγορά της νύχτας που κι αυτή έχει τα προβλήματά της. Ποιος είναι διατεθειμένος;
Τα ερωτήματα, οι απορίες, οι προβληματισμοί, είναι γνωστοί μια που παλεύουμε πλέον οι περισσότεροι γι αυτά τα θέματα καθημερινά.
Το άμεσο μέλλον είναι θολό και αδιέξοδο με την πρώτη περίοδο του διαδικτύου που συνεχώς θα διογκώνεται αφού κανείς δεν είχε διανοηθεί πως θα μας ξεπερνούσε με τη χαοτική ταχύτητά του. Έτσι, εμείς, στις πολυθρόνες μας αραχτοί και ανέμελοι, επαναπαυόμασταν στην εγωπάθεια και στα σουξεδάκια, στο άμεσο κέρδος, δίχως να υποπτευόμαστε πως «θα μας φάει η μαρμάγκα» και το άγριο θηρίο που λέγεται ηλεκτρονικό μέσον.

Φιλικά προς όλους,

Νότης Μαυρουδής

www.mavroudis.eu

(8/11/2009)

Αγαπητοί φίλοι, συνάδελφοι, συνεργάτες, δημοσιογράφοι και μουσικόφιλοι,

Είναι περίπου 20 χρόνια, που είμαστε μάρτυρες, μια ραγδαίας ανάπτυξης της ψηφιακής τεχνολογίας.
Αυτής των ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Μαζί της ήρθαν και υπάρχουν και οι νέες «ευκολίες», οι νέες συνήθειες, τα νέα «ήθη».
Αυτά που για το μεγαλύτερο μέρος των χρηστών των νέων τεχνολογιών είναι πια σχεδόν καθεστώς.
Το σίγουρο είναι πάντως πως πουθενά στον πλανήτη, δεν έχουμε τέτοιο προηγούμενο κατάφορης παρανομίας.
Αυτής της κλοπής της δημιουργίας, των ερμηνειών αλλά και των παραγωγών.
Ακόμα πιο σίγουρο είναι πως αυτή η κατάσταση δεν έχει επιστροφή αλλά ούτε και θεραπεία.
Όσο η τεχνολογία προοδεύει τόσο περισσότερο και μονιμοποιείται.
Αυτή η στάση, δηλαδή της χρήσης μουσικής κλπ, είναι τόσο εύκολη που ακόμα και οι μη έχοντες την επιθυμία να το κάνουν… το κάνουν.

Ο λόγος είναι ότι, ό,τι είναι ψηφιοποιημένα εμφανιζόμενο στην οθόνη μας είναι αυτόματα και υποψήφιο αντιγραφής κατά βούληση.

Τίποτα δεν θα σταματήσει αυτή την πραγματικότητα.

Οι επιπτώσεις βέβαια είναι απίστευτα πολλές.

Ζώντας σε κοινωνίες και επιχειρώντας ασταμάτητα να βρίσκουμε τις ισορροπίες μας, θα πρέπει κάποτε να κατανοήσουμε ότι η χωρίς άδεια χρήση του έργου και της ιδιοκτησίας άλλων, σίγουρα θα εξαλείψει εξελικτικά κάθε δημιουργικότητα σε αυτό τον τομέα…

… και βέβαια αυτό το γνωρίζουν ήδη, όσοι έχουν ήδη γευτεί, το πόσο εύκολο και με χωρίς κανένα περιορισμό, μπορούν να έχουν στο ψηφιακό τους αρχείο, την μουσική όλου του κόσμου, (χωρίς να έχουν πληρώσει ούτε ένα λεπτό για να την αποκτήσουν… ) την μουσική που είναι ιδιοκτησία κάποιων ανθρώπων που εργάστηκαν με το πάθος της δημιουργίας αλλά και έχοντας αυτή τους την δράση σαν πηγή διαβίωσης ή και επιβίωσης.

Εδώ λοιπόν ίσως θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουμε, ότι μη έχοντας κανένα εισόδημα, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα μπορούν να ζουν πια από αυτή τους την δράση και θα στραφούν αναγκασμένοι σε άλλες δραστηριότητες που θα μπορέσουν να τους ζήσουν.

Αν οι κοινωνίες του κόσμου λοιπόν αλλά και της Ελλάδας μπορούν να υπάρξουν χωρίς μουσική και χωρίς την ηθική, ψυχολογική και πολιτιστική της υποστήριξη, τότε θα αφήσουν τα πράγματα ως έχουν… δηλαδή στην τύχη τους.

Αν οι πιο συνειδητοποιημένοι από εμάς, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό, τότε ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε, να προτείνουμε και να διαμορφώσουμε λύσεις σε ένα ακραία σοβαρό πρόβλημα όλων μας, που δεν είναι πια οι αμοιβές των δημιουργών, ούτε η παραβατικότητα των χρηστών των ψηφιακών ευκολιών, αλλά η ύπαρξη και η συνέχεια μιας αρχαίας πολιτιστικής δραστηριότητας και αγαθού, που είναι η μουσική.

Ούτε πολιτικό, ούτε οικονομικό, ούτε πολιτιστικό, ούτε καν θέμα νόμου δεν είναι.

Είναι ένα μεγάλο, σοβαρό και διαιωνιζόμενο πρόβλημα ακραία κοινωνικό… δικό μας, όλων μας.

Στα τελευταία χρόνια ακούσαμε και σκεφτήκαμε και συζητήσαμε, πολλές πιθανές λύσεις, που όμως κάθε μια από αυτές υστερούσε στον άλφα ή βήτα τομέα. Κυρίως σκεφτόμασταν ένα εντελώς νέο πρόβλημα (που θα μπορούσε όμως να είναι και ευλογία για την ανθρωπότητα, αφού όλο και περισσότεροι θα είχαν πρόσβαση σε κάθε είδους μουσική).

Με χθεσινούς όρους, όμως και με παλαιά μοντέλα σκέψης… δεν καταφέρνουμε τίποτα.

Αντιμετωπίζοντας την κατάσταση έτσι, χάνουμε όλοι μας αποκλείοντας την δημιουργία μουσικής στο μέλλον.

Αν όμως τα δούμε όλα αλλιώς; Ανάποδα, απρόβλεπτα, αντίθετα απ’ό,τι ξέραμε μέχρι χθες;

Αν,

1ον, ελευθερώσουμε τους χρήστες από την παραβατικότητά τους;… Αν τους θεωρήσουμε και να τους καταστήσουμε, έξαρχος ΝΟΜΙΜΟΥΣ για να τελειώσουμε με το ένα σκέλος του προβλήματος; Αν τους μειοδοτήσουμε;

(Εννοείται πως οι άμεσα εμπορευόμενοι την μουσική δεν «ονομάζονται»… χρήστες).

2ον, αν βρίσκαμε ένα τρόπο να αμειφθούν όσοι εργάζονται ή και θέλουν να εργαστούν δημιουργικά, ερμηνευτικά, παραγωγικά, ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε μουσική. Αν τους δίναμε με κάποιο τρόπο ό,τι δικαιωματικά τους αξίζει;
Όχι με τους παλαιούς τρόπους.
Ούτε με απαγορεύσεις, κυνήγι, έλεγχο, πρόστιμα, επέμβαση στην σχετική ελευθερία του Internet (Α Εnglish Legislation, Νόμος Σαρκοζι-περί διακοπής παροχών στους παραβάτες)…

… χώρια που είναι ανέφικτο αφού ήδη η χρήση της μουσικής γίνεται ήδη ΔΩΡΕΑΝ με ανταλλάξιμα αρχεία κλπ στο Internet.

Και όταν λέμε χρήση εννοούμε, ακρόαση, αποθήκευση, καταγραφή (streaming and up/downloading) κλπ.

Ποιος λοιπόν θα μπορούσε να είναι ο τρόπος, άλλος από ένα «ΤΕΛΟΣ», ανταποδοτικό της νομιμοποίησης των χρηστών ή καλυτέρα της «ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ».

Εξηγούμαι ακόμα πιο πολύ.

Αυτή η πρακτική του ΤΕΛΟΥΣ ΛΕΥΚΗΣ ΚΑΣΣΕΤΑΣ είναι νομοθετημένη και σε εφαρμογή από χρόνια σε όλες σχεδόν τις χώρες, για την χρήση ΛΕΥΚΩΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ (άγραφα CD, DVD, και μέσα αντιγραφής ψηφιοποιημένων προϊόντων) και τα έσοδα, διανέμονται στους εισπρακτικούς οργανισμούς των δικαιούχων (δημιουργών, ερμηνευτών, μουσικών και παραγωγών μουσικής και οπτικοακουστικών) αφού είναι αυτοί που χάνουν εισοδήματα από την χρήση αντιγράφων σε αυτά τα «κενά-άγραφα» μέσα.

Η διαφορά με την σημερινή σκέψη/πρόταση δηλαδή η εφαρμογή ενός Ιντερνετικού Τέλους, είναι ότι η απαλλαγή των χρηστών (από την κατηγορία του πειρατή ή του παράνομου), η αδειοδότηση τους, είναι το πρώτο μεγάλο κέρδος…

… με δεύτερο ότι δημιουργείται… εισόδημα /αμοιβή των δημιουργών κλπ για το έργο και το ιδιοκτησιακό τους δικαίωμα…

…χώρια ότι στο επίπεδο των διανομών, των όποιων εσόδων ακρίβεια της τεχνολογίας θα μπορούσε να βοηθήσει αποτελεσματικά, σε δίκαιες διανομές.

Και είναι πάνω από σημαντική αυτή η διαφορά, αφού θα μπορούσε να φέρει ισορροπία και δικαιοσύνη στις κοινωνικές μας σχέσεις, χωρίς να συνυπολογίσουμε το μεγάλο κέρδος της συνέχισης της μουσικής και της πολιτιστικής δράσης, που μας αφορά όλους σαν κοινωνία.

Ένα «ΤΕΛΟΣ» λοιπόν που αρχικά θα μπορούσε να επιβληθεί στους «παρόχους»… τους ISP… Παρόχους Internet… τους λεγόμενους providers.

Ενώ οι Πάροχοι Κινητής Τηλεφωνίας δεν θα μπορούσαν να εξαιρούνται και όχι μόνον για τις Ιντερνετικές τους παροχές.

Αυτό το ΤΕΛΟΣ θα μπορούσε να συζητηθεί και να σταθμιστεί για κάθε παροχή πιθανώς σε εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση και με ποσοστιαία αναλογία χρέωσης. Και η χρέωση βέβαια είναι αντικείμενο συζήτησης αφού υπεισέρχονται πολλές παράμετροι για την στάθμιση των χρεώσεων με αφορμή διαφορές στις χρήσεις του Internet, όπως ογκοχρεώσεις (uploading/downloading/streaming), ταχύτητες κλπ.

Και για να κλείσω κάπου εδώ τις σκέψεις μου, θα επιχειρήσω ένα υποθετικό πρακτικό παράδειγμα…

Αν για κάθε 17 Ευρώ που πληρώνω κάθε μήνα σήμερα για την σύνδεση μου στο Internet, μέσω κάποιου provider στον όποιο τα καταβάλω, (όπου μέλει να φθηναίνει με τον χρόνο αρκετά, όπως και να βελτιώνεται και η σύνδεση μου-oπτικές ίνες κλπ)… Αν λοιπόν υπολογίσω μια πρόχειρη χρέωσή μου της τάξεως του 10% τον μήνα τότε θα πλήρωνα 18,70 Ευρώ (1,70 Ευρώ επιπλέον) για να είμαι αδειοδοτημένος να ανεβοκατεβάζω μουσική και ταινίες ή να ακούω μουσική κλπ.

Όμως η δική μου προσωπική εκτίμηση είναι πως από αυτό 10%, το 5% θα έπρεπε να το καταβάλω επιπλέον της συνδρομής μου εγώ και το 5% να το επιβαρύνεται ο provider ο όποιος (μαζί με τους παρόχους Κινητής Τηλεφωνίας) παρέχουν αλλά και διαφημίζουν αυτές τις υψηλές ταχύτητες για να…ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ… δηλαδή τι άλλο από μουσική, videos κλπ κατά κυρίαρχο λόγο;

Δηλαδή στην σημερινή πραγματικότητα αντί για 17 Ευρώ που ήδη καταβάλω για την συνδρομή μου, να καταβάλω 17,85 Ευρώ και να είμαι αδειοδοτημενος και νόμιμος για κάθε ανταλλαγή, downloading, γνωρίζοντας ότι κάθε δημιουργός/ερμηνευτής/παραγωγός που θα «κατεβάσω» θα εισπράξει την αμοιβή του.

Σκέψεις που όποιος καταλαβαίνει την σοβαρότητα του συνολικού μας, ως κοινωνίες, προβλήματος πιθανώς να το έκανε και δικό του και να βοηθούσε με τις δικές του σκέψεις, προτάσεις και συζήτηση.

Στην ουσία ψάχνουμε τρόπους νομιμοποίησης/αδειοδότησης των χρηστών, της αμοιβής των ιδιοκτητών της μουσικής και την συνέχιση της δημιουργίας στις νεότερες γενιές, ώστε μια νέα κοινωνική ισορροπία να έρθει στην θέση της αταξίας και του αποκλεισμού εξελικτικά της μουσικής δημιουργίας.

Κώστας Τουρνάς 29/10/2009

Το Γαλλικό Κοινοβούλιο ψηφίζει τελικά τον νόμο “περί πειρατείας”

Πώς θα σας φαινότανε εάν μια μέρα καρποί της εργασία σας γινόταν κοινοκτημοσύνη;

Εάν π.χ. τα κείμενα που γράφουν οι δημοσιογράφοι στις εφημερίδες έπαυαν να έχουν αξία άρα όλος ο τύπος θα έπρεπε να διανέμεται δωρεάν και οι δημοσιογράφοι να είναι άμισθοι., εάν οι υπηρεσίες των γιατρών, των δασκάλων, των ηθοποιών ως εργασία χάνανε κάθε ανταποδοτική αξία;
Ακούω δημαγωγίες περί “πολιτιστικών αγαθών που ανήκουν σε όλους” και αναρωτιέμαι από συμφέρον ή από βλακεία δεν βλέπει ο κόσμος εκεί έξω την σκοπιμότητα της κλασσικής πολιτικάντικης λογικής προς άγραν ψήφων (αφού είναι περισσότεροι οι πειρατές από τα θύματα) και συγχρόνως για την ικανοποίηση των ισχυρών επενδυτών στον χώρο του διαδικτύου.

Ο νομοθέτης ειλικρινά πιστεύει ότι Ελευθερία σημαίνει όλα τζάμπα; Ότι ο Φιλελευθερισμός είναι τελικά ζούγκλα; Ή πιστεύει ότι ως κοινωνία παράγουμε πολιτισμό στοιβάζοντας έργα τέχνης μόνο και μόνο επειδή είναι δωρεάν στο internet;

Αν το internet θεωρεί ότι είναι το παγκόσμιο χωριό του δωρεάν τότε γιατί δεν απαιτεί ο λαός ή ό όχλος του internet και την σύνδεση του δωρεάν, κάποιοι εργάστηκαν για να υπάρξει αυτό το αγαθό, όπως και κάποιοι εργάστηκαν για τις ταινίες για την μουσική και τους στίχους και τις ερμηνείες και τις μίξεις και το mastering και τα εξώφυλλα και το τύπωμα και και και…
Αν βρίσκω κάτι δίκαιο στην κριτική της άλλης πλευράς είναι ότι οι εταιρίες που για δεκαετίες ελέγχανε τον χώρο αυτό κρατούσανε αδικαιολόγητα ψηλά τις τιμές.

Ο νόμος όμως του Σαρκοζύ, ακόμα και νερωμένος, βρίσκω ότι είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξαναβρεί την λογική και την υγεία του ο χώρος της τέχνης που είναι καιρό τώρα στη εντατική. Ένας χώρος που ήδη νοσταλγεί τον εαυτό του στα χέρια των βουλιμικών πολυεθνικών σε σχέση με το παρόν του δημοκρατικού internet.

Παναγιώτης Καλαντζόπουλος