Το Γαλλικό Κοινοβούλιο ψηφίζει τελικά τον νόμο “περί πειρατείας”

Πώς θα σας φαινότανε εάν μια μέρα καρποί της εργασία σας γινόταν κοινοκτημοσύνη;

Εάν π.χ. τα κείμενα που γράφουν οι δημοσιογράφοι στις εφημερίδες έπαυαν να έχουν αξία άρα όλος ο τύπος θα έπρεπε να διανέμεται δωρεάν και οι δημοσιογράφοι να είναι άμισθοι., εάν οι υπηρεσίες των γιατρών, των δασκάλων, των ηθοποιών ως εργασία χάνανε κάθε ανταποδοτική αξία;
Ακούω δημαγωγίες περί “πολιτιστικών αγαθών που ανήκουν σε όλους” και αναρωτιέμαι από συμφέρον ή από βλακεία δεν βλέπει ο κόσμος εκεί έξω την σκοπιμότητα της κλασσικής πολιτικάντικης λογικής προς άγραν ψήφων (αφού είναι περισσότεροι οι πειρατές από τα θύματα) και συγχρόνως για την ικανοποίηση των ισχυρών επενδυτών στον χώρο του διαδικτύου.

Ο νομοθέτης ειλικρινά πιστεύει ότι Ελευθερία σημαίνει όλα τζάμπα; Ότι ο Φιλελευθερισμός είναι τελικά ζούγκλα; Ή πιστεύει ότι ως κοινωνία παράγουμε πολιτισμό στοιβάζοντας έργα τέχνης μόνο και μόνο επειδή είναι δωρεάν στο internet;

Αν το internet θεωρεί ότι είναι το παγκόσμιο χωριό του δωρεάν τότε γιατί δεν απαιτεί ο λαός ή ό όχλος του internet και την σύνδεση του δωρεάν, κάποιοι εργάστηκαν για να υπάρξει αυτό το αγαθό, όπως και κάποιοι εργάστηκαν για τις ταινίες για την μουσική και τους στίχους και τις ερμηνείες και τις μίξεις και το mastering και τα εξώφυλλα και το τύπωμα και και και…
Αν βρίσκω κάτι δίκαιο στην κριτική της άλλης πλευράς είναι ότι οι εταιρίες που για δεκαετίες ελέγχανε τον χώρο αυτό κρατούσανε αδικαιολόγητα ψηλά τις τιμές.

Ο νόμος όμως του Σαρκοζύ, ακόμα και νερωμένος, βρίσκω ότι είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξαναβρεί την λογική και την υγεία του ο χώρος της τέχνης που είναι καιρό τώρα στη εντατική. Ένας χώρος που ήδη νοσταλγεί τον εαυτό του στα χέρια των βουλιμικών πολυεθνικών σε σχέση με το παρόν του δημοκρατικού internet.

Παναγιώτης Καλαντζόπουλος